Zdarza się, że w pogoni za rozwojem projektu sami sobie komplikujemy życie. Przez ostatnie miesiące próbowałem zbudować kompleksowy hub wiedzy o prywatności, który zamiast ułatwiać, zaczął mnie przytłaczać. Dziś ogłaszam koniec tego eksperymentu. Wracam do tego, co zawsze działało najlepiej: do zwykłego bloga, manifestu i katalogu narzędzi. Zmieniam też swoje miejsce w fediwersum.
W dyskusjach o prywatności często pomija się jeden kluczowy fakt. Bezpieczeństwo nie jest opcją. Jest fundamentem, na którym dopiero można budować prywatność. Bez niego każda obietnica poufności jest tylko pustym słowem.
Pięć miesięcy temu mój Pixel 8 trafił do mnie z już wgranym GrapheneOS. Dziś przyszedł czas na szczerą recenzję z perspektywy codziennego użytkownika. Nie będzie to test prywatności dla ideowców, lecz opowieść o tym, jak wygląda codzienne życie z systemem, który oddaje kontrolę w ręce użytkownika.
Ostatnio na moim radarze pojawiła się nowa usługa poczty elektronicznej – AsterMail. Postanowiłem sprawdzić, jak wypada w praktyce pod kątem prywatności, szyfrowania end-to-end i codziennego użytkowania. Poniżej dzielę się wrażeniami z kilkudniowych testów.
Kiedyś używałem publicznego DNS z filtrowaniem, ale brakowało mi kontroli. Chciałem sam decydować o źródłach, łączeniu list i czyszczeniu ich z duplikatów. Dlatego zbudowałem własny resolver na Cloudflare Workers, który stoi w chmurze, blokuje reklamy, trackery i malware, a przy tym nie zapisuje żadnych logów.
Zauważyłem to u swojej żony, jednak szybko dotarło do mnie, że problem ten ma skalę globalną. Przyznam szczerze: sam też kiedyś tak robiłem, dopóki nie zrozumiałem, co tak naprawdę kryje się pod maską tych irytujących powiadomień. Na ekranie pojawia się komunikat o dostępnej aktualizacji, a nasz palec automatycznie wędruje w stronę przycisku „Przypomnij później”. Czas odczarować mit aktualizacji i pokazać, dlaczego to najgorszy scenariusz dla Twojego bezpieczeństwa.
Większość poradników o prywatności zaczyna się od radykalnych kroków, które szybko zniechęcają przeciętnego użytkownika. Tymczasem w cyberbezpieczeństwie doskonale sprawdza się zasada Pareta: wdrożenie zaledwie dwudziestu procent kluczowych zabezpieczeń eliminuje osiemdziesiąt procent realnych zagrożeń. Oto absolutne minimum cyfrowego przetrwania, które zajmie Ci dokładnie piętnaście minut.
W poprzednim wpisie wspomniałem o zmianie serwerów DNS jako fundamencie cyfrowej higieny. Temat potraktowałem skrótowo, dlatego czas rozwinąć ten wątek. Zobaczmy, co dzieje się pod maską Twojego urządzenia i dlaczego przejęcie kontroli nad tym procesem to Twoja najważniejsza tarcza obronna.
Kiedy myślimy o prywatności w smartfonie, instynktownie zaklejamy kamerę, blokujemy mikrofon i wyłączamy lokalizację. Tymczasem często dobrowolnie oddajemy nasze najskrytsze myśli, wpisywane hasła i intymne wiadomości jednemu niepozornemu elementowi systemu. Tym elementem jest klawiatura ekranowa. Czas rozprawić się z tym największym koszmarem telemetrycznym.
Większość dyskusji o prywatności skupia się na przeglądarkach i VPN-ach, zapominając o elemencie, który identyfikuje nas w sieci mocniej niż odcisk palca — naszym głównym adresie e-mail. Czas odczarować mit "czarnej magii" aliasów pocztowych i pokazać, dlaczego do pełnej izolacji wystarczy Ci zaledwie jedna, dobrze chroniona skrzynka.